Aannemen wat er is (het wordt nooit meer beter)

Ik ga niet dezelfde fouten maken als mijn ouders. Ik ga beter maken wat er ooit mis ging. Mijn jonge leven was ik ermee bezig. Natuurlijk was het een illusie, maar ik geloofde er heilig in, ik moest erin geloven. De zeepbel knapte meer dan 1 keer. Toch was de hoopvolle trance waarin ik mezelf kon brengen zo sterk, dat ik er steeds weer voor ging. En het leven is rechtvaardig. Steeds opnieuw krijg je dezelfde les. Net zolang tot je het leert: aannemen wat er is, met de pijn en het gemis. Want wat je ook probeert, het wordt nooit meer beter.

Patronen

We hebben in ons gezin van herkomst geleerd hoe we met het leven moeten omgaan. Ouders en opvoeders waren onze voorbeelden. Maar als je steeds onbewust oude patronen herhaalt, dan ben je aan het overleven. Het is een vaardigheid die de meesten van ons goed beheersen. Je kunt het een leven lang volhouden zonder wakker te worden. Zo maakte ik mezelf wijs dat ik alles alleen kon. In mijn trance hielp ik andere mensen, terwijl ik mezelf weggaf. Hoe meer chaos om me heen, hoe sterker ik me voelde. Ik had een rotsvast geloof in mijn verhaal. Om overeind te blijven vertelde ik mezelf: Als ik maar genoeg mijn best doe, dan houdt hij van me. Dan wordt de wereld vanzelf een betere plek. Als ik veel liefde geef, krijg ik daar warmte en veiligheid voor terug. Grenzeloos was ik. Bij twijfel, vooral inhalen.

Intimiteit

Zonder het te weten, vermeed ik alle intimiteit. Ik was gewend geraakt aan mijn innerlijke omweggetjes en cognitieve spelletjes zodat ik de pijn niet meer voelde. Het bracht me veel toen ik bij die pijn durfde stil te staan. Ik ontdekte: ik heb krassen op mijn ziel, er zitten barsten in mijn harnas. Maar het goede nieuws is, dat door die barsten het licht naar binnen kan.

Illusies

Er zijn dingen die niet overgaan in het leven. Het wordt nooit meer beter. Nooit geweten dat deze woorden mij zouden bevrijden. Want het hoeft ook niet beter te worden. Achteraf kan ik het zien. Met hulp van mijn leermeesters durfde ik ernaar te kijken. De meest helende beweging die ik voor mezelf kan maken, is aankijken wat er niet was. Blijven staan, doorademen, en inademen dat het nooit meer beter wordt. Zachtjes neem ik mijn innerlijke kleine meisje op schoot. Het is goed zo. Het is wat het is. Het is.

Dan komt er ruimte om voor mezelf te gaan zorgen.